Bagna Biebrzańskie są doskonałą ilustracją powiedzenia "Cudze chwalicie swego nie znacie". Dolinę Biebrzy, objętą od 7 lat Parkiem Narodowym, odwiedza rok rocznie kilka tysięcy ornitologów i wszelkiej maści przyrodników z Europy Zachodniej. Miejsce to pozostaje jednak stosunkowo mało znane wśród krajowych turystów. Istnieje kilka powodów aby zajrzeć w ten niezwykły zakątek. Jest to nasz największy Park Narodowy obejmujący rzekę Biebrzę od źródeł aż do ujścia. Tylko tutaj można podziwiać bezkresne bagienne krajobrazy nie zeszpecone liniami energetycznymi czy willami z betonu. Tylko tutaj można wędrować po otwartej przestrzeni dzień, dwa, trzy nie spotykając ludzi. Tylko tutaj spotkanie z łosiem nie jest zdarzeniem wyjątkowym. Tylko tutaj zobaczyć można wielotysięczne stada kolorowych batalionów, nakrapianych bekasów i dziesiątków innych gatunków ptaków wodnobłotnych. Ludzi tu niewielu, ale ci, którzy zostali na Bagnie są wyjątkowo gościnni i przyjaźni przybyszom z wielkiego miasta. Tu na Biebrzy można się wyciszyć jak nigdzie indziej i oderwać się od codziennej bieganiny. Woda czysta, powietrze balsamiczne a wschody słońca najpiękniejsze na świecie.

Biebrza najpiękniej prezentuje się od połowy kwietnia do połowy czerwca. Warto tu jednak przyjechać o każdej porze roku. W trakcie wiosennej wędrówki ujrzymy, nad ciągnącymi się po horyzont rozlewiskami, wielotysięczne stada ptaków. W tym okresie najłatwiej o spotkanie oko w oko z tokującymi batalionami, których stada liczą niekiedy kilkanaście tysięcy osobników. Wiosenne rozlewiska są także areną słynnych tańców żurawi. . Na nadrzecznych łąkach tokują cietrzewie, których tańce i walki zaliczane są do najwspanialszych misteriów natury. Wiosna i wczesne lato to dobry moment do podziwiania łosi, które o tej porze roku intensywnie migrują wzdłuż całej doliny rzecznej.