Piękna nizinna rzeka Narew została w swoim górnym i dolnym biegu częściowo zmeliorowana.. Szczęśliwym zrządzeniem losu środkowy fragment Narwi ostał się niezmieniony. Kilka lat temu tę właśnie część rzeki Narwi objęto Parkiem Narodowym zachowując ją, dla współczesnych i potomnych, w stanie naturalnym. Do Narwiańskiego Parku Narodowego przylgnęła nazwa Polska Amazonia, i chyba słusznie. Tysiące hektarów bagien i mokradeł pociętych niezliczonymi korytami i starorzeczami pięknie meandrującej rzeki to prawdziwa dżungla. Płynąc kajakiem czy miejscową łodzią, zwana tu pychówką czy duszygubką, jesteśmy całkowicie odcięci od otaczającej nas cywilizacji. Trzciny wysokie nawet na trzy metry odgradzają nas od osad położonych na brzegu doliny rzecznej. Prawowici mieszkańcy tej krainy: łosie, bobry, wydry i tysiące ptaków wodnobłotnych znajdują tu swój matecznik. Brzegi wód porośnięte kosaćcami mienią się latem tęczą barw. Przejrzyste narwiańskie wody pozwalają cieszyć oko podwodnymi łąkami.

Na szlaku rzecznej wędrówki spotkamy żeremia bobrów wysokie na trzy metry. Jeśli dopisze nam szczęście czeka nas spotkanie z wydrą a może nawet i łosiem. Błota narwiańskie to przede wszystkim kraina niezliczonych ptaków wodnych i błotnych. Wiosną odpoczywają tu i żerują wielkie stada różnych gatunków kaczek i gęsi. Kolorowe bataliony przylatują tu aby odprawić swoje gody. Nad morzem trzcin unoszą się drapieżne błotniaki, a przestrzeń nad bagnami wypełniona jest klangorem żurawi.

Zapraszam na wędrówkę pychówką lub kajakiem po polskiej Amazonii oraz wieczorne ognisko nad brzegiem prawdziwie dzikiej rzeki.